نابینایان بخشی از جامعه هستند که نباید توسط نهادها و سازمان های دولتی نادیده گرفته شوند . در هر کشور آزاد و در هر حکومت متعهد به خدمت به مردم ، اقشار آسیب پذیر جامعه مورد توجه قرار می گیرند . سازمان ها و نهادهای دولتی مسئول و نهادهای غیر دولتی (NJO) که با هدف کمک رسانی به اقشار آسیب پذیر تشکیل شده اند ، وظیفه دارند تا حد ممکن امکانات لازم را برای آنان فراهم آورند ، به گونه ای که هیچ محدودیتی از این لحاظ بین آنها و افراد دیگر اجتماع نباشد .

در مورد نابینایان شاید چیزی که بسیار مهم و اساسی به نظر می رسد ، تدوین کتاب هایی با خط بریل است . اگر چه زحمات زیادی در این مورد کشیده شده است ، اما هنوز امکانات برای نابینایان خیلی محدود و کم است .

باید توجه داشت که نابینایی خود نوعی محدودیت است ، پس نباید محدودیتی به آن اضافه کرد . چرا که در صورت آموزش ندیدن نابینایان ، در صورت نبود کتاب برای خواندن و آگاه شدن ، مشکلاتی جدی برای آنها به وجود می آید .

رشد تکنولوژی اما بسیاری از تفاوت ها را از بین برده است . در دنیای مجازی با رسانه های چند منظوره اش دیگر تفاوت زیادی بین بینا و نابینا وجود ندارد . اگر نمی شود کتاب را خواند ، می شود آن را گوش کرد و از آن لذت برد . تکنولوژی و امکانات شنیداری و دیگر امکاناتی که برای نابینایان فراهم آمده است ، کم و بیش مشکلات را تا حدودی حل کرده است . اما ما در کشوری زندگی می کنیم که هنوز برای بسیاری از خانواده ها در شهرهای کوچک و در روستاها این مسئله جا نیفتاده است که فرزند معلول شان می تواند مثل سایر بچه های عادی به مدرسه برود و تحصیل کند . پس چطور می توانیم از آنها بخواهیم از تکنولوژی های جدید برای کودکان نابینای خود استفاده کنند ؟

کشور ما نیازمند کتاب هایی به خط بریل است . انتظار می رود سازمان های ذیربط نسبت به این امر مهم اقدام نموده و خدماتی را جهت بازگردانی کتاب ها به خط بریل ارائه دهند . در این صورت گام بزرگی در جهت یاری رساندن به رشد و آگاهی عزیزانی که از بینایی محرومند برداشته شده است .

به امید روزی که همه ی آحاد جامعه بتوانند یکسان از دانش و اطلاعات روز بهره مند شوند .